سورهٔ النبأ

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1عَمَّ يَتَسَاۤءَلُونَ

   آنها از چه چیز از یکدیگر سؤال می‌کنند؟!

2. 2عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ

   از خبر بزرگ و پراهمیّت (رستاخیز)!

3. 3ٱلَّذِی هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ

   همان خبری که پیوسته در آن اختلاف دارند!

4. 4كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ

   چنین نیست که آنها فکر می‌کنند، و بزودی می‌فهمند!

5. 5ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ

   باز هم چنین نیست که آنها می‌پندارند، و بزودی می‌فهمند (که قیامت حق است)!

6. 6أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَـٰدࣰا

   آیا زمین را محل آرامش (شما) قرار ندادیم؟!

7. 7وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادࣰا

   و کوه‌ها را میخهای زمین؟!

8. 8وَخَلَقۡنَـٰكُمۡ أَزۡوَ ٰجࣰا

   و شما را بصورت زوجها آفریدیم!

9. 9وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتࣰا

   و خواب شما را مایه آرامشتان قرار دادیم،

10. 10وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسࣰا

    و شب را پوششی (برای شما)،

11. 11وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشࣰا

    و روز را وسیله‌ای برای زندگی و معاش!

12. 12وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعࣰا شِدَادࣰا

    و بر فراز شما هفت (آسمان) محکم بنا کردیم!

13. 13وَجَعَلۡنَا سِرَاجࣰا وَهَّاجࣰا

    و چراغی روشن و حرارت‌بخش آفریدیم!

14. 14وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَ ٰتِ مَاۤءࣰ ثَجَّاجࣰا

    و از ابرهای باران‌زا آبی فراوان نازل کردیم،

15. 15لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبࣰّا وَنَبَاتࣰا

    تا بوسیله آن دانه و گیاه بسیار برویانیم،

16. 16وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا

    و باغهایی پردرخت!

17. 17إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَـٰتࣰا

    (آری) روز جدایی، میعاد همگان است!

18. 18يَوۡمَ يُنفَخُ فِی ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجࣰا

    روزی که در «صور» دمیده می‌شود و شما فوج فوج (به محشر) می‌آیید!

19. 19وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَاۤءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَ ٰبࣰا

    و آسمان گشوده می‌شود و بصورت درهای متعددی درمی‌آید!

20. 20وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا

    و کوه‌ها به حرکت درمی‌آید و بصورت سرابی می‌شود!

21. 21إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادࣰا

    مسلّماً (در آن روز) جهنّم کمینگاهی است بزرگ،

22. 22لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابࣰا

    و محل بازگشتی برای طغیانگران!

23. 23لَّـٰبِثِينَ فِيهَاۤ أَحۡقَابࣰا

    مدّتهای طولانی در آن می‌مانند!

24. 24لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدࣰا وَلَا شَرَابًا

    در آنجا نه چیز خنکی می‌چشند و نه نوشیدنی گوارایی،

25. 25إِلَّا حَمِيمࣰا وَغَسَّاقࣰا

    جز آبی سوزان و مایعی از چرک و خون!

26. 26جَزَاۤءࣰ وِفَاقًا

    این مجازاتی است موافق و مناسب (اعمالشان)!

27. 27إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابࣰا

    چرا که آنها هیچ امیدی به حساب نداشتند،

28. 28وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابࣰا

    و آیات ما را بکلی تکذیب کردند!

29. 29وَكُلَّ شَیۡءٍ أَحۡصَيۡنَـٰهُ كِتَـٰبࣰا

    و ما همه چیز را شمارش و ثبت کرده‌ایم!

30. 30فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا

    پس بچشید که چیزی جز عذاب بر شما نمی‌افزاییم!

31. 31إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا

    مسلّماً برای پرهیزگاران نجات و پیروزی بزرگی است:

32. 32حَدَاۤئِقَ وَأَعۡنَـٰبࣰا

    باغهایی سرسبز، و انواع انگورها،

33. 33وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابࣰا

    و حوریانی بسیار جوان و هم‌سن و سال،

34. 34وَكَأۡسࣰا دِهَاقࣰا

    و جامهایی لبریز و پیاپی (از شراب طهور)!

35. 35لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوࣰا وَلَا كِذَّ ٰبࣰا

    در آنجا نه سخن لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی!

36. 36جَزَاۤءࣰ مِّن رَّبِّكَ عَطَاۤءً حِسَابࣰا

    این کیفری است از سوی پروردگارت و عطیه‌ای است کافی!

37. 37رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَـٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابࣰا

    همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بی اجازه او سخنی بگوید (یا شفاعتی کند)!

38. 38يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَـٰۤئِكَةُ صَفࣰّاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابࣰا

    روزی که «روح» و «ملائکه» در یک صف می‌ایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمی‌گویند، و (آنگاه که می‌گویند) درست می‌گویند!

39. 39ذَ ٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَاۤءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا

    آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند!

40. 40إِنَّاۤ أَنذَرۡنَـٰكُمۡ عَذَابࣰا قَرِيبࣰا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَـٰلَيۡتَنِی كُنتُ تُرَ ٰبَۢا

    و ما شما را از عذاب نزدیکی بیم دادیم! این عذاب در روزی خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمی‌شدم)!»