سورهٔ عبس

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1عَبَسَ وَتَوَلَّىٰۤ

   چهره در هم کشید و روی برتافت...

2. 2أَن جَاۤءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ

   از اینکه نابینایی به سراغ او آمده بود!

3. 3وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰۤ

   تو چه می‌دانی شاید او پاکی و تقوا پیشه کند،

4. 4أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰۤ

   یا متذکّر گردد و این تذکّر به حال او مفید باشد!

5. 5أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ

   امّا آن کس که توانگر است،

6. 6فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

   تو به او روی می‌آوری،

7. 7وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

   در حالی که اگر او خود را پاک نسازد، چیزی بر تو نیست!

8. 8وَأَمَّا مَن جَاۤءَكَ يَسۡعَىٰ

   امّا کسی که به سراغ تو می‌آید و کوشش می‌کند،

9. 9وَهُوَ يَخۡشَىٰ

   و از خدا ترسان است،

10. 10فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ

    تو از او غافل می‌شوی!

11. 11كَلَّاۤ إِنَّهَا تَذۡكِرَةࣱ

    هرگز چنین نیست که آنها می‌پندارند؛ این (قرآن) تذکّر و یادآوری است،

12. 12فَمَن شَاۤءَ ذَكَرَهُۥ

    و هر کس بخواهد از آن پند می‌گیرد!

13. 13فِی صُحُفࣲ مُّكَرَّمَةࣲ

    در الواح پرارزشی ثبت است،

14. 14مَّرۡفُوعَةࣲ مُّطَهَّرَةِۭ

    الواحی والاقدر و پاکیزه،

15. 15بِأَيۡدِی سَفَرَةࣲ

    به دست سفیرانی است‌

16. 16كِرَامِۭ بَرَرَةࣲ

    والا مقام و فرمانبردار و نیکوکار!

17. 17قُتِلَ ٱلۡإِنسَـٰنُ مَاۤ أَكۡفَرَهُۥ

    مرگ بر این انسان، چقدر کافر و ناسپاس است!

18. 18مِنۡ أَیِّ شَیۡءٍ خَلَقَهُۥ

    (خداوند) او را از چه چیز آفریده است؟!

19. 19مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

    او را از نطفه ناچیزی آفرید، سپس اندازه‌گیری کرد و موزون ساخت،

20. 20ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

    سپس راه را برای او آسان کرد،

21. 21ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ

    بعد او را میراند و در قبر پنهان نمود،

22. 22ثُمَّ إِذَا شَاۤءَ أَنشَرَهُۥ

    سپس هرگاه بخواهد او را زنده می‌کند!

23. 23كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَاۤ أَمَرَهُۥ

    چنین نیست که او می‌پندارد؛ او هنوز آنچه را (خدا) فرمان داده، اطاعت نکرده است!

24. 24فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦۤ

    انسان باید به غذای خویش (و آفرینش آن) بنگرد!

25. 25أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَاۤءَ صَبࣰّا

    ما آب فراوان از آسمان فرو ریختیم،

26. 26ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقࣰّا

    سپس زمین را از هم شکافتیم،

27. 27فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبࣰّا

    و در آن دانه‌های فراوانی رویاندیم،

28. 28وَعِنَبࣰا وَقَضۡبࣰا

    و انگور و سبزی بسیار،

29. 29وَزَيۡتُونࣰا وَنَخۡلࣰا

    و زیتون و نخل فراوان،

30. 30وَحَدَاۤئِقَ غُلۡبࣰا

    و باغهای پردرخت،

31. 31وَفَـٰكِهَةࣰ وَأَبࣰّا

    و میوه و چراگاه،

32. 32مَّتَـٰعࣰا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَـٰمِكُمۡ

    تا وسیله‌ای برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان باشد!

33. 33فَإِذَا جَاۤءَتِ ٱلصَّاۤخَّةُ

    هنگامی که آن صدای مهیب [= صیحه رستاخیز] بیاید، (کافران در اندوه عمیقی فرومی‌روند)!

34. 34يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

    در آن روز که انسان از برادر خود می‌گریزد،

35. 35وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

    و از مادر و پدرش،

36. 36وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

    و زن و فرزندانش؛

37. 37لِكُلِّ ٱمۡرِىࣲٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ شَأۡنࣱ يُغۡنِيهِ

    در آن روز هر کدام از آنها وضعی دارد که او را کاملاً به خود مشغول می‌سازد!

38. 38وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ مُّسۡفِرَةࣱ

    چهره‌هائی در آن روز گشاده و نورانی است،

39. 39ضَاحِكَةࣱ مُّسۡتَبۡشِرَةࣱ

    خندان و مسرور است؛

40. 40وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةࣱ

    و صورتهایی در آن روز غبارآلود است،

41. 41تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ

    و دود تاریکی آنها را پوشانده است،

42. 42أُوْلَـٰۤئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ

    آنان همان کافران فاجرند!