سورهٔ القیامه

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1لَاۤ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَـٰمَةِ

   سوگند به روز قیامت،

2. 2وَلَاۤ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ

   و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حقّ است)!

3. 3أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ

   آیا انسان می‌پندارد که هرگز استخوانهای او را جمع نخواهیم کرد؟!

4. 4بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰۤ أَن نُّسَوِّیَ بَنَانَهُۥ

   آری قادریم که (حتّی خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنیم!

5. 5بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَـٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ

   (انسان شک در معاد ندارد) بلکه او می‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه کند!

6. 6يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَـٰمَةِ

   (از این رو) می‌پرسد: «قیامت کی خواهد بود»!

7. 7فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ

   (بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدّت وحشت به گردش درآید،

8. 8وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ

   و ماه بی‌نور گردد،

9. 9وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ

   و خورشید و ماه یک جا جمع شوند،

10. 10يَقُولُ ٱلۡإِنسَـٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ

    آن روز انسان می‌گوید: «راه فرار کجاست؟!»

11. 11كَلَّا لَا وَزَرَ

    هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهی وجود ندارد!

12. 12إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ

    آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است؛

13. 13يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَـٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

    و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه می‌کنند!

14. 14بَلِ ٱلۡإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةࣱ

    بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،

15. 15وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

    هر چند (در ظاهر) برای خود عذرهایی بتراشد!

16. 16لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦۤ

    زبانت را بخاطر عجله برای خواندن آن [= قرآن‌] حرکت مده،

17. 17إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ

    چرا که جمع‌کردن و خواندن آن بر عهده ماست!

18. 18فَإِذَا قَرَأۡنَـٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ

    پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن!

19. 19ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ

    سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست!

20. 20كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ

    چنین نیست که شما می‌پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‌دانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‌قید و شرط را)!

21. 21وَتَذَرُونَ ٱلۡءَاخِرَةَ

    و آخرت را رها می‌کنید!

22. 22وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاضِرَةٌ

    (آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،

23. 23إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ

    و به پروردگارش می‌نگرد!

24. 24وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةࣱ

    و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،

25. 25تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ

    زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند!

26. 26كَلَّاۤ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِیَ

    چنین نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،

27. 27وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقࣲ

    و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»

28. 28وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ

    و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،

29. 29وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

    و ساق پاها (از سختی جان‌دادن) به هم بپیچد!

30. 30إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ

    (آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!

31. 31فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

    (در آن روز گفته می‌شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،

32. 32وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

    بلکه تکذیب کرد و روی‌گردان شد،

33. 33ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰۤ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰۤ

    سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت!

34. 34أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ

    (با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر!

35. 35ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰۤ

    سپس عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر!

36. 36أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَـٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

    آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟!

37. 37أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِیࣲّ يُمۡنَىٰ

    آیا او نطفه‌ای از منی که در رحم ریخته می‌شود نبود؟!

38. 38ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

    سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،

39. 39فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰۤ

    و از او دو زوج مرد و زن آفرید!

40. 40أَلَيۡسَ ذَ ٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰۤ أَن يُحۡـِۧیَ ٱلۡمَوۡتَىٰ

    آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟!