سورهٔ الشمس

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا

   به خورشید و گسترش نور آن سوگند،

2. 2وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

   و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

3. 3وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

   و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،

4. 4وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا

   و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،

5. 5وَٱلسَّمَاۤءِ وَمَا بَنَىٰهَا

   و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،

6. 6وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا

   و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،

7. 7وَنَفۡسࣲ وَمَا سَوَّىٰهَا

   و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

8. 8فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا

   سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،

9. 9قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

   که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛

10. 10وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

    و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!

11. 11كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَاۤ

    قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،

12. 12إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا

    آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست،

13. 13فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَـٰهَا

    و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

14. 14فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا

    ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد!

15. 15وَلَا يَخَافُ عُقۡبَـٰهَا

    و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد!